Vešce su u Srednjem vijeku obično ugušivali ili pogubljivali mačem, dok su vještice bile spaljivane. Starcima su presecali krvne žile a za vrijeme sudskih procesa, pitali bi za savjet čuvene pravne fakultete u Bologni, Padovi, Kölnu, Freiburgu, Dilingenu i bogoslovski, u Ignlštatu. Priče o Vesca su silno utjecale na narodne mase, te su s vremena na vrijeme izazivale i pojavu psihičke epidemije. Tada bi obično žene sa slabijim živcima i djeca, sebe teretili da sa Nečastivi prisustvuju bludničenju vještica. Zatucani zaštitnici katoličke crkve, crpili su iz ovih bolesnih iskaza nove dokaze za svoju vjeru, te su bez ikakvog milosrđa takve ličnosti slali na lomaču!
Grad Triora se danas smatra mjestom u kome je inkvizicija XVI stoljeća izazvala najveći broj žrtava u lovu na vještice. Progon vještica ni u jednom drugom dijelu Europe nije bio tako surov kao ovdje. Najveći od svih progona, započet je listopada 1587. godine i trajao je godinu dana. Optužbe su se proširile na dvije stotine žena, osuđenih za zastrašujuće zločine koje su obavljale uz pomoć nečastivog. Skoro sve su pripadale buržoaziji ili čak samom plemstvu. Suđenje su vodila dva inkvizitora: jedan iz Genove, drugi iz Albenga. Proces dodijeljena ogromne razmjere, pošto su i inkvizitori osuđeni od strane starosjedilaca Triora za užasnu surovost i barbarske metode mučenja. Na kraju je morala intervenirati vlada Genove. Neke od navodnih vještica su prebačene u ligurska zatvor, gdje je njih pet umrlo od posljedica mučenja. Ostale su umrle u triorskim zatvorima. Na kraju je još pet njih osuđeno na smrt, što su potvrdili đenovski i rimski sudovi.
Tako je krajem ljeta 1587. u Triora obrazovan Općinski Parlament, koga su sačinjavali svi građani. Jednoglasnom odlukom se pristupilo istrebljenju vještica. Torture kojima su podvrgavane navodne vještice, bile su nezapamćeno surove. Sudeči po dokumentima, u kojima se nalaze svi detalji ovog progona, omiljene sprave za mučenje bile su: konjić, bdijenje i njihanje. ‘Konjić’ se sastojao iz drvenog stola, postavljenog na stupove s karikama. Vještica bi se položila na stol, a ruke i noge bi se povezale konopcem, tako da inkvizitor može zateže konop po potrebi. Kako bi inkvizitorska ispitivanje napredovalo, tako bi se i kanap zatezao. Ako bi okrivljeni priznao, mučenje bi prestajalo. U suprotnom, tortura ne bi prestajala dok jadnik ne bi izdahnuo, pokidanih udova.
‘Njihanje’ se sastojalo iz vezivanja krivca za ruke i držanje, tako obješenog, iznad upaljene vatre. I ovom prilikom je osuđeni, uz pomoć kanapa, mogao se pomiče – njiše – iznad vatre. Ako ne bi priznao, inkvizitori bi mu spuštali noge u vatru i puštali ga da gori. ‘Bdenje’ je bila tortura između dva druga mučenja: jadnik bi satima visio u zraku, vezanih nogu i ruku.
Postojalo je vjerovanje da nečastivi svoje štićenice čini otpornima na bol, sve dok im se ne uzme kosa. zato su inkvizitori svih vještice prvo šišali do glave i brijali po cijelom tijelu. Neke su žene, znajući što ih čeka, iskakale kroz prozor i nalazile smrt izvan zidina ozloglašene tamnice. Druge su padale u neku vrstu ludila izazvanog neviđenim bolom, i tada ‘priznavale’ najnevjerojatnije stvari: zavođenje dječaka, ubijanje djece, sparivanje s nečastivim. Na ovaj način su osuđene i mnoge druge osobe, a među njima su se našla i imena iz najviših aristokratskih krugova. Tako su stari plemići uložili protest vladi Genove, koja se dalje žalila biskupu. Poslane su nove suce. Međutim, suđenje je tog momenta već bilo toliko zapetljano, a svi dokazi dokumentirani, da potpuno ‘istrebljenje vještica’ više nije moglo zaustaviti.